من دلم مي خواهد خانه اي داشته باشم پر دوست

كنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام

گل بگويند و گل بشنوند

هركسي مي خواهد وارد خانه ي پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن :

شستشوي دلهاست ....

شرط آن داشتن يك دل بي رنگ و رياست ...

بر درش برگ گلي مي كوبيم

روي آن با قلم سبز بهار مي نويسيم اي يار

خانه ي دوست ما اينجاست

تا كه سهراب نپرسد ديگر

خانه ي دوست كجاست؟؟؟؟

         خواستم عشق رو تو دستام بگيرم ، ولي جا نشد .

                پس گذاشتمش تو جيبم ، ولي جا نشد .

                  در كيفمو باز كردم ، ولي جا نشد .

           تصميم گرفتم ببرمش توي اتاق ، ولي جا نشد .

           بنابراين يه خونه براش گرفتم ، ولي جا نشد .

            با خودم گفتم : يه باغ ! آره ! ولي جا نشد .

       پس گذاشتمش توي قلبم ، حالا ديگه جاش خوبه خوبه ...

 تازه مي فهمم اين كه مي گن دل آدم مي تونه از دنيا هم بزرگتر باشه

                                يعني چي .!؟!؟!

چنان دلگیرم از دنیا که خود را هم نمی خواهم

به این زخم دل خونین دگر مرهم نمی خواهم

همه نامهربانند در این دنیای پر تذویر

چنین شد حاصل عمرم ... که جز مرگم نمی خواهم