آنگاه که غرور کسي را له مي کني

 آنگاه که کاخ آرزوهاي کسي را ويران مي کني

آنگاه که شمع اميد کسي را خاموش مي کني

آنگاه که بنده اي را ناديده مي انگاري 

 آنگاه که حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي

آنگاه که خدا را مي بيني و بنده خدا را ناديده مي گيري

 مي خواهم بدانم

دستانت را بسوي کدام آسمان دراز مي کني تا براي خوشبختي خودت دعا کني؟

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت سادست

نه اینکه می شه باور کرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی با تو و بی تو همینه رسم این دنیا...

 با شقایق وجودم

 عشق را با تو تجربه کردم

محبت را در تو یافتم

و امید به زندگی را با تو آموختم

دوستت دارم که بدانی همیشه به یادت هستم

دلم گرفت از آدمهائی که

میگن دوست دارم اما معنی شو نمیدونن

از آدمهائی که

میخوان مال اونا باشی اما خودشون مال تو نیستن

از اونائی که

 زیر بارون برات میمیرن و وقتی آفتاب میشه همه چیز یادشون میره... 

 من دلم مي خواهد خانه اي داشته باشم پر دوست

كنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام

گل بگويند و گل بشنوند

هركسي مي خواهد وارد خانه ي پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن :

شستشوي دلهاست ....

شرط آن داشتن يك دل بي رنگ و رياست ...

بر درش برگ گلي مي كوبيم

روي آن با قلم سبز بهار مي نويسيم اي يار

خانه ي دوست ما اينجاست

تا كه سهراب نپرسد ديگر

خانه ي دوست كجاست؟؟؟؟

         خواستم عشق رو تو دستام بگيرم ، ولي جا نشد .

                پس گذاشتمش تو جيبم ، ولي جا نشد .

                  در كيفمو باز كردم ، ولي جا نشد .

           تصميم گرفتم ببرمش توي اتاق ، ولي جا نشد .

           بنابراين يه خونه براش گرفتم ، ولي جا نشد .

            با خودم گفتم : يه باغ ! آره ! ولي جا نشد .

       پس گذاشتمش توي قلبم ، حالا ديگه جاش خوبه خوبه ...

 تازه مي فهمم اين كه مي گن دل آدم مي تونه از دنيا هم بزرگتر باشه

                                يعني چي .!؟!؟!

چنان دلگیرم از دنیا که خود را هم نمی خواهم

به این زخم دل خونین دگر مرهم نمی خواهم

همه نامهربانند در این دنیای پر تذویر

چنین شد حاصل عمرم ... که جز مرگم نمی خواهم